Een prachtige klassieke vrouw

In gedachten en met gebogen hoofd loop ik in pak richting de roltrappen die naar beneden, spoor 5/6 leiden. Zo nu en dan kijk ik op om niet in botsing te komen met reizigers. en dan opeens kijken we elkaar aan, wat een prachtig klassieke vrouw ben jij in je wit met zwarte poncho. We glimlachen naar elkaar en onze blikken houden elkaar net te lang vast. Wat een mooie fonkelende blauwe ogen.. Na 2 kleine ontwijk pogingen en warme blikken lopen we langs elkaar heen en verdwijn je weer uit mijn zicht.

Dit gebeurde op maandagmiddag om kwart voor drie en het laat me niet meer los..


Waar is die spontane seinstoring als je hem nodig hebt?

Wat een verrassing op deze late donderdagmiddag.

Je stapte in op Amersfoort en schoof met een vrolijke ‘hoi!’ naast me in een tweezits-bankje. Met plezier zette ik mijn knaloranje tas op mijn schoot. M’n hartslag schoot omhoog toen ik zijlings je bruine krullen zag, je grijze spijkerbroek, zwarte leren jasje en paarse wollen trui. Voor het eerst in m’n leven hoopte ik op een spontane seinstoring rondom Bilthoven. ‘Helaas’ reden we rustig Utrecht Centraal binnen en stond je op. Je keek nog eens om en glimlachte. Ik glimlachte terug. Jammer van de seinstoring die uitbleef, maar ik huppelde met vlinders de trein uit. Volgende week donderdag weer om 18.10u een enkeltje Amersfoort - Utrecht? En dan mik ik niet op een seinstoring, maar op die vrolijke ‘hoi!’.


Van Dieren tot Deventer

Dieren, zaterdag 22 maart, rond 19:25.


Jij stapte de coupé binnen, bleef even naast de stoel staan waarop ik m’n tas had neergezet en ging iets verderop zitten. Je hield, boven je lichtblauwe spijkerbroek, je groene jas aan waarover je lichtblond gekrulde haar viel. En je pakte een boek.

Ik zat daar in hoofdzakelijk grijze kleding, met bijpassende effen pet, baardje en blauwe ogen vervolgens naar jou te loeren. Een van de twee vrienden met wie is was, dacht namelijk dat hij (of wij) jou ergens van kende(n), maar hij had geen idee waarvan.
En jij loerde naar mij.
Naïef als ik was, dacht ik lange tijd dat dat wel dezelfde reden zou hebben.
En voor ik het wist was ik in Deventer en moest ik de trein uit. 
Had ik 25 minuten verkwanseld aan het pogen om het loeren naar jou te combineren met het sociaal doen naar mijn vrienden.
Dat het laatste geen succes werd was niet erg. Dat het eerste wel een succes werd, maar ik niet de stap zette om je aan te spreken, verontrust me veel meer.
Zeker nadat we onze echt veelzeggende blikken uitwisselden toen ik de coupe verliet en toen ik langs je raam over het perron liep.
Heel, heel, heel erg balen dat ik me zo vleugellam liet maken door de situatie.
Heel, heel, heel hard hopen nu dat het geluk van een tweede kans mijn kant op waait.
Want van Dieren tot Deventer met jou opgescheept zitten was mij in de verste verte niet lang genoeg.


Goede geklede jongen!

Gehaast kom ik de poortjes van het metrostation binnen. Ik ben nog ruim op tijd voor de metro. Met mijn gedachten bij het komende weekend sta ik dromerig op de roltrap. Als ik een blik op het perron werp kijk jij me diep in mijn ogen aan. Wat een knappe jongen ben jij! Kijkend naar je mooie leren schoenen passeer ik jou, terwijl ik merk dat jij ook naar mij kijkt. Al snel merk ik op dat je helemaal goed gekleed bent. Jij bent geen type voor Spijkenisse! Samen stappen we in dezelfde metro en gaan we schuin tegenover elkaar zitten. Ik merk dat je weer naar mij kijkt en steeds vaker. Misschien komt het deels door de mooie stralende zon, maar ik voel nog steeds de kriebels in mijn buik. Ik durf niet echt naar je te kijken. Jij weet je ook geen houding te geven, merk ik aan jou, omdat je met je paraplu speelt. Bij Schiedam moet ik de trein richting Amsterdam Centraal hebben, waar jij ook instapt! Weer zitten we schuin tegenover elkaar, dit keer ietsje verder, maar dichtbij genoeg om van je mooie ogen te genieten. Bewuste keuze? Terwijl ik naar je grove kaaklijn kijk, kruisen onze blikken elkaar. Ik kijk snel met een glimlach naar beneden. Als de trein ietsje voller wordt, kijken we elkaar langer dan een aantal seconden aan. Ik vind jou leuk en jij mij ook! Bij de oproep ”Leiden Centraal” kijk je mij aarzelend aan als ik mijn jas dichtknoop. Met een twijfelende blik kijk ik jou ook aan, waarna ik vervolgens opsta en wegloop. Wie ben jij?! De volgende keer wil ik op het perron samen met jou onder jouw paraplu schuilen…


Lachende ogen

Schiphol, 14 maart 13.27 uur. Ongeduldig wachtend op de intercity van 13.30 uur richting Nijmegen, loop ik over het perron. Dan ineens zie ik jou staan. Lange man, donker/grijzend haar, blauwe trenchcoat, met een grote blauwe koffer + kleine zwarte koffer. Op de terugweg van een zakenreis? Jouw vrolijke ogen doen mijn hart sneller slaan. Ik, een niet zo grote vrouw, zwarte broek, roze vest, zwarte sjaal, blond en bril, loop een paar passen voorbij jou en blijf dan naast je staan. Tijdens de volgende 2 minuten kijken we af en toe naar elkaar. Ik wil wat tegen je zeggen, maar weet niets te bedenken. 

Dan komt de trein, je loopt met de remmende trein mee, mijn richting op. Ik blijf staan en precies als een deur bij ons is, stopt de trein. Ik druk op de knop, de deur gaat open. Ik wil jou eerst laten instappen maar jij lacht naar mij en gebaart mij eerst te gaan. Ik lach terug en ben dan zo dom om meteen naar boven te lopen zonder te kijken waar jij heen gaat. Twee stations later (Bijlmer) moet ik uitstappen. Zonder je nog te zien, verlaat ik de trein. Jouw vrolijke blik, je lieve lach, ze laten me niet meer los. Wie ben je? Wanneer kom ik je weer tegen?


Geluk bij ongeluk in Driebergen

Op vrijdag 7 maart mocht mijn treinreis erg aangenaam zijn. Niet geheel volgens plan pakte ik een trein eerder en zo kwam ik gelukkig in het bankje naast je terecht. Ik vraag mij nog steeds af of je doorhad hoe vaak ik naar je zat te kijken toen je nog redelijk met je rug in mijn richting zat. Vaak zijn onze blikken elkaar gekruist en aan het einde van de rit (die verplicht stopte op Driebergen-Zeist wegens spoedreparatie) vroeg je me wat voor instrument ik bij me had. Helemaal flabbergasted wist ik alleen nog een saxofoon uit te brengen.. Mooi meisje met je rood-witte jas en blauwe broek, ik zou je graag nog eens tegen willen komen om te vertellen wie diegene met die saxofoon was. Ik hoop dat je nog een fijne reis hebt gehad met de stadsbus waarmee je uit mijn zicht verdween.


Stationshal Rotterdam Centraal

Op donderdag 6 maart 2014 tussen 12:00 en 12:10 liep ik richting de hoofduitgang van Rotterdam Centraal. In de stationshal zag ik toen het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien. Je was lang en slank en had lang (donker)bruin haar. Je droeg die dag een zwarte leren jas, een zwarte leren broek, hoge zwarte schoenen en je had een opvallende rode band in je haar. Je ging Paperchase op Rotterdam Centraal binnen en kwam daarna de stationshal weer in. Daar stond je even stil om rond te kijken en vervolgens liep je bij de AKO/Bruna naar binnen.

Ik (donkerblauw pak, rode stropdas, donker haar en een bril) stond naar je te kijken maar durfde je niet aan te spreken en ik moest helaas ook op tijd bij een afspraak zijn.

Ik zou je graag nog eens zien.


Achter jouw laptop in Leiden

Gisteren, 7 maart, stapte ik in Leiden in en ging tegenover jou zitten. Jij, elegante vrouw met blonde korte haar glimlachte naar mij. We hebben het gehad over hoe moeilijk was de klussen van werk nog af te maken. Ik, donkere man, baard, bruine hoed en bruine lerenjas, zat met mijn oordopjes maar had de muziek uitgezet. Ik wilde met jou verder kletsen. Maar toen moest je uitstappen in Heemstede-Aerdenhout. Je zei heel lief ‘fijne avond’ tegen mij en liep weg. Ik zou graag weten wie je bent


De mooiste paar seconden van mijn leven

Vrijdag 7 maart 2014: een paar minuten voor half 6.

Ik zag je al toen je de gang in kwam lopen: Blond, lange groene jas, bruine laarzen, een plastic tasje met kleding erin en een canvas tasje met een felgroene tekst erop. Je verschijning deed mijn hart direct harder kloppen. Ik keek weer naar buiten, en precies toen we de Zwijndrechtsebrug over gingen naar Dordrecht keken we elkaar een paar seconden heel indringend aan. Mijn hart sloeg direct over, ik weet het direct… spontaan verliefd. Maar ik sprak je niet aan.. We stapten allebei uit op Dordrecht centraal en bij de trap ging jij een andere kant op, ik keek je na tot je verdwenen was. Is dit dan hoe echte liefde aanvoelt?

Ik hoop dat ik ook een indruk op jou heb achtergelaten, want ik ben echt ondersteboven, hopelijk lees je dit of zie ik je nog eens!


Gewoon leuk!

Op dinsdag 18 februari zag ik je in de trein vanaf Amsterdam Centraal naar Maastricht. Je stapte op Utrecht Centrraal om 16.07 in. Je zat naast een man en schuin tegenover mij. We hadden best vaak oogcontact. Je was gewoon echt mijn type! Ik kon af en toe ook wel lachen om dingen die je zei.

Uiteindelijk moest je er bij Den Bosch uit, maar ik had niet echt iets ondernomen. Dom dom! Vandaar dat ik het nu via deze weg probeer. Je had een beige broek aan, met daarop een grijze trui en zwarte jas. Je had ook nog een roodkleurige/grijze tas bij met een grijze mountainbike-helm

Ik hoop dat ik je via deze weg tegenkom!