Te laat

Ik zag jou in het Mauritshuis kijkend en foto’s makend van de schilderijen. Je droeg een wit vestje met zwarte bolletjes, droeg een zwarte bril met dik montuur en had lange donkere haren. Toen ik jou beneden in de rij van de kassa zag staan om iets af te rekenen, besloot ik dat ik je wilde aanspreken en ging ik op de trap zitten om te wachten tot je klaar was. Echter toen je klaar was met afrekenen had ik te lang de tijd nodig met het verzamelen van moed en was je er in alle haast weer vandoor. Je rende naar buiten waar je werd opgewacht door wat ik dacht dat je ouders waren, mijn kans was verkeken. Er zat dacht ik niks anders op dan alleen terug te lopen waarna ik de hele reis nog aan jou moest denken, en hoe stom ik zelf geweest ben. Ik was naar het Mauritshuis gegaan om de schoonheid van de schilderijen van Rubens, Vermeer, en Rembrandt te bewonderen, maar jij was de enige waar ik mijn ogen niet van af kon houden.


Vonk in Leiden

Tijdens de stroomstoring vrijdag 4 juli ontmoetten wij elkaar bij de noodbussen op Leiden CS. Jij, mooie vrouw, met gele top, prachtige pantalon en schitterend licht krullend haar, vroeg aan mij, donkerblauwe polo, spijkerbroek, kort haar, welke bus naar Haarlem ging. In de chaos hebben we elkaar en anderen geholpen in de juiste bus te komen en in de bus raakte ik je even aan op je schouder en wenste je een goede reis. Ik voelde een vonk….


Ik moet steeds aan je denken

Mijn dochter en ik zaten al toen jij en je zoontje de coupé binnen kwamen lopen. Jullie kwamen naast ons zitten. Jouw zoontje voelde zich niet zo lekker en mijn dochter was helemaal in de ban van haar olifantenboekje.
We hebben niet veel tegen elkaar gezegd, maar we hebben heerlijk om elkaars kroost gelachen en er was tussen ons wel degelijk oogcontact.

We stapten gezamenlijk uit op station Hoorn Kersenboogerd. We zeiden elkaar gedag, stapten beiden op de fiets, zwaaide nog even naar elkaar en daar verloren we elkaar uit het oog.

Ik moet sindsdien steeds aan je denken… Ik krijg je niet uit mijn hoofd. Zou heel graag met jou in contact willen komen. Ik hoop jij ook met mij en dat dit ons dichter bij elkaar zal brengen.


Zonlicht

Je kwam tegenover me zitten in de stiltecoupe in de trein die op zondag 22 juni om 20.20 uur van Utrecht naar Leeuwarden vertrok. Je droeg een blauw truitje en had een paarse jas bij je. Je had een gave koptelefoon op en je liet zo nu en dan merken dat je genoot van de muziek die je draaide. Ik droeg een zwart colbert met een button van The Police er op gepint. Ik had oordopjes in en bewoog zo nu en dan met mijn hoofd mee met de muziek waar ik naar luisterde. Je had soms last van het felle zonlicht dat in je ogen scheen, toch bleef je druk bezig met je telefoon en het spelletje dat je aan het spelen was. We hadden een aantal keren oogcontact en lachten naar elkaar. Op station Zwolle heb je nog op mijn tas gepast terwijl ik even uit de trein ging. In Heerenveen verliet je de trein en ik groette je. Je keek volgens mij nog even om. Ik had natuurlijk je telefoonnr en/of facebook moeten vragen. Stom dat ik dat toen niet gedaan heb. Ik zou graag weer met je in contact komen.


Lafheid in Zwolle

Zondagochtend 22 juni, 10:46 uur. In de intercity van Groningen richting het zuiden kon ik mijn aandacht niet bij mijn boek houden. Je zat je met vriendinnen in een vierzits schuin tegenover de mijne, jij bij het raam. Jullie hadden het over mooie Belgische steden, reizen, de RIJKSuniversiteit en hoe oud die nou was. Je had een wit shirt aan met roze stipjes en een blauw vestje daar overheen. Lichtblauwe Nikes aan je voeten en links in je nek twee kleine moedervlekjes. Ik kon mijn ogen moeilijk van je afhouden, en tot twee keer toe betrapte je me daarop. Vlak voor ik er in Zwolle uit moest keken we elkaar een drie tellen durende eeuwigheid aan. Een beeld waar ik het mee heb moeten doen, want ik had het lef niet je aan te spreken.
Mocht je deze zomer nog een dag vrij hebben…


‘Die ene treinreiziger ‘

Op maandagmiddag 23 juni was ik samen met een vriendin op weg naar het Museumplein in Amsterdam. In Apeldoorn stapte we in de trein. In de trein nam ik plaats tegenover jou. Je viel op door je lachende bruine ogen, glimlach en sociaal open houding. Ik werd er verlegen van en was blij dat ik een zonnebril op had. Die deed ik ook niet meer af. We hebben een leuk gesprek gehad en dat was helaas van korte duur omdat wij er in Amersfoort al uit moesten. Ons gesprek ging over de wedstrijd van die avond, het Nederlands elftal en je studie. Ook hadden we het over je interesse om door Japan te trekken na je studie. Mijn reis naar China en Korea kwam ook aan bod. Jij moest lachen om ons omdat we maar 4 Nederlandse spelers van het elftal bij naam wisten te noemen. Lachend keek je over je boek en gaf je ons een lesje over het Nederlands elftal. Je wist ze allemaal bij naam te noemen en waar ze vandaan kwamen. Op een gegeven moment pakte je een boek uit je tas. Je deed net of je er in las. Maar je keek stiekem over je boek naar ons en bleef het gesprek volgen. Je mengde je dan weer in ons gesprek. Toen de trein stopte gingen wij eruit. Je keek peinzend naar mij. Je gaf aan dat je het jammer vond dat de trein net stopt nu je meer wilde weten. Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen. We zeiden elkaar gedag en ik liep de trein uit. Op het perron in Amersfoort gingen mijn vriendin en ik aan de andere kant van het station staan. Mijn vriendin zag een oude bekende. Zij ging met haar praten. Ik had mijn zonnebril op en bleef maar naar de trein kijken waar jij nog in zat. Ik kon je niet goed zien door de afstand. Ik zag wel dat je mijn kant op keek. Je zwaaide toen de trein vertrok. Ik zwaaide terug met een gevoel dat ons gesprek werd onderbroken door de stoppende trein…Zou ik je ooit nog terug zien?

Graag zou ik met je in contact willen komen om ons gesprek voor te zetten. Het liep zo abrupt af.

De man waar ik mee in contact wil komen heeft de volgende kenmerken:
-Bruin haar, bruine ogen, wat krullend haar
-Woont in Den Haag(als ik het goed heb begrepen in de wijk Loosduinen)
-Was onderweg naar Utrecht om wedstrijd te kijken met vrienden
-Studeert Technische bedrijfskunde
-Zat in deze trein omdat hij bij zijn professor in Ermelo is geweest, om over zijn afstudeeropdracht te praten.
-Is van plan om na het afronden van zijn studie te gaan reizen. Het liefst naar Japan.

Kent iemand deze man? Laat het mij weten!


Bijzondere reis

Op Utrecht Centraal stapte je bij me in de trein. Je ging eerst op de stoel recht voor me zitten (met je rug naar me toe). Gelukkig verhuisde je al snel naar een stoel schuin voor me, waar ik je beter kon zien. Toen er een vrouw met een klein hondje naast me kwam zitten kregen we oogcontact. De vrouw stapte in Amersfoort uit en wij spraken elkaar even. Ik vond je mooi. We reden samen verder naar Zwolle en daar hadden we toen we uitstapten weer leuk contact. Ik moest naar Groningen, jij naar Emmeloord. Stiekem hoopte ik iets langer met je te kunnen praten, maar durfde het toen niet te vragen. Nu wel. Heb je zin om me nog eens te zien?


De fout rechtzetten

Jij, een studente die naar Spaklerweg moest en bijna je bachelor hebt gehaald. Je vroeg of er nog een trein reed en of de aansluitende metro ook nog ging. Ik stond samen met een vriend te wachten op de trein van 00:11 uur vanaf Breukelen.

We hebben het in de trein gehad over ‘How I met your mother’. Ik vond het een leuk gesprek en zou je graag nog een keer zien, maar heb je nummer niet gevraagd toen ik in Abcoude uit moest stappen.. Hopelijk kan ik die fout op deze manier recht zetten en geef je mij nog een kans.

Zullen we ons gesprek vervolgen en een keer wat gaan drinken?


Pastelgroene top en bruin haar bij Hilversum

Gisteren zat ik met een huisgenoot in de stoptrein van Hilversum naar Utrecht. De trein was aardig vol en ik was ook behóórlijk in m’n sas toen ik me realiseerde dat twee van de nog niet bezette plekken bij jou in de buurt waren.

We gingen zitten en raakten aan de praat. We hadden net een aankoop gedaan in Hilversum omdat we de bas van onze oude soundsystem opgeblazen hadden en jij kwam terug van je minor uit Groningen - je wilde een eigen paramedische kliniek opzetten. De laatste persoon in de vierzits kenden we alledrie niet, maar die was vooral bezig met zeuren over hoe vervelend en kut de NS en vertraging wel niet was - terwijl je in de trein juist hele leuke mensen kunt tegenkomen, zoals ik gister ondervonden heb.

Onze blikken kruisten elkaar vaak, de jouwe en de mijne. Soms direct, soms via het raam waar je direct naast zat. Soms lachten we stilletjes naar elkaar, en dit is naast je ogen een van de redenen waarom ik een bericht naar deze pagina stuur.

Je vond het station Overvecht maar lelijk en had medelijden met iedereen die daar uit moest stappen, maar toen ik meldde dat ik en mijn huisgenoot daar woonachtig waren werd je rood en excuseerde je jezelf. Toen we uiteindelijk aankwamen op Utrecht zei je “Ik zeg niets”, waarschijnlijk omdat Utrecht Centraal nou ook geen schoonheidsprijs verdient. Ik keek nog een keer om, je lachte naar me en ik verloor alle moed. Ik raakte je kwijt maar vergat je niet.

Je had onder andere vrij lang bruin haar, een tas, een kettinkje en een pastelgroene top aan. Je woonde in Utrecht en had dus je minor in Groningen. Ik was de jongen die schuin tegenover je zat. Voel je er misschien iets voor om iets samen te gaan drinken als je niet bezig bent met het reizen van of naar Groningen?


De liefde van mijn leven in de trein!

Vandaag ben ik in de trein (misschien wel) de liefde van mijn leven tegen gekomen.

Het was op het traject Utrecht - Den Haag om 10.29 uur. Samen met hem zat ik in een coupe vol me vrouwen die al wat op leeftijd waren. In de coupe leek het wel het thee uurtje. de vrouwen kletsten wat af. Beiden probeerden we wat werk gedaan te krijgen op onze laptop. Hij keek me aan en we moesten er allebei om lachen. Hij zei dat concentreren echt niet mogelijk was zo. En ik gaf hem gelijk. Daarna bleven we elkaar (stiekem) aankijken terwijl we af en toe wat om ons heen en op ons mobiel keken. Elke keer als onze blikken elkaar kruisten moesten wel lachen. Elke keer smolt ik meer!

Bij Gouda moest hij er uit. Net op het moment dat ik hem zijn nummer wou vragen wenste hij mij een goede reis en wenste ik hem wel thuis. Op het perron stond hij te wachten, waarschijnlijk op zijn overstap. Eerst uit het zicht, maar twee seconden later zette hij twee stappen naar voren zo dat we bijna de gehele tijd elkaar nog konden aan kijken.

En nu.. nu zit hij vast in mijn hoofd. Al de gehele dag. Ik krijg geen hap meer door mijn keel en de vlinders gieren door mijn lijf. Hij heeft goudblond haar, een blauwe zonnebril (rayban vorm), een blauw colbert en beige broek. Ongeveer 175-185 cm lang.