Jij zat naast me in de trein naar Rotterdam. Je hebt me geholpen “bedreiging” naar het Engels te vertalen. Je kon lachen om het feit dat stoelendans in het Duits “Reise nach Jerusalem” heet. Je had een fantastisch, zwart tracksuit van Adidas aan. We zijn allebei in Rotterdam uitgestapt. En ik wou heel graag wat slims zeggen, maar vond het beetje awkward door al die mensen van mijn school om ons heen. Krijg ik van jou een herkansing?

Het was op woensdag 3 april om 22:28 uur in de Sprinter van Tilburg naar Eindhoven. Ik zat vrij vooraan in de trein. Jij, vrouw, stapte volgens mij in Best in, waarna je meteen gebruik maakte van het toilet. Daarna kwam je schuin tegenover mij zitten. Jouw mooie ogen met zwarte bril vielen mij meteen op en een aantal keer kruiste onze blikken. Toen we bijna in Eindhoven waren, trok ik een geel fluoriserend hestje aan, waarna we aan de praat raakte. Ik vertelde dat ik dat deed omdat ik via de dienstingang het perron op gekomen was. Jij vertelde dat je nog een half uur moest fietsen naar Eindhoven noord. Helaas scheidde op perron onze wegen. Ik had een donkerblauwe broek met zwarte jas aan en een bril op. Donderdag 4 april zat ik ook in diezelfde trein, maar helaas zat jij er niet meer in. Hopelijk lees je dit en heb je misschien zin om een keer samen iets te gaan drinken?

Nooit gedacht dat mij dit zou overkomen. Omdat het beter uitkwam ging ik die zondag (24-2-13) met de trein vanaf Nijmegen naar Deventer van 11:47 uur. Om 12:10 uur in Arnhem stapte jij in met je prachtige, opvallende, groene ogen om in te verdrinken en je korte haar met kleine stekeltjes, die verklapten dat je eigenlijk krulletjes hebt. We hadden al oogcontact voordat je instapte, en je ging ook nog eens tegenover me zitten. We bleven telkens oogcontact zoeken terwijl jij met je laptop bezig was. Helaas moest ik er in Deventer alweer uit. Na toch een paar woorden gewisseld te hebben, was ik te laf om je mijn nummer te geven, die ik al op een kaartje had geschreven. Daar baal ik behoorlijk van. Ik hoop via deze weg alsnog mijn nummer met je te kunnen delen. Groetjes het meisje uit Deventer met de warme, witte muts. Dat verdronk in je vriendelijke, mooie ogen.

Hemelvaartsdag 2013, perron 2 van station Rheine. De internationale trein naar Amsterdam zou ondanks werkzaamheden in elk geval tot Bad Bentheim moeten rijden, maar heeft een vertraging van 40, 45, 50 minuten. Het bord houdt de score nauwkeurig bij.
Een man met een kobaltblauwe fiets biedt aan thee te halen voor mij en mijn dochter. De fiets is gebouwd op sportieve prestaties, zodanig blijkbaar dat je die ook kunt bereiken in een casual jeans, geruit overhemd en leren schoenen. Voor ons biedt de regionale boemel naar Bad Bentheim uitkomst, want daar staat de auto.
De fietser stapt ook in. We hebben het even over dauwtrappen. Met zijn familiebezoek per trein en fiets heeft hij die Hemelvaarttraditie eer aan gedaan zonder zich daarvan bewust te zijn. In Bad Bentheim zeg ik dat ik hem een lift zou willen aanbieden naar Hengelo. Maar dan zou hij zijn fiets moeten achterlaten.
Nu laten we hem achter. Vanaf de parkeerplaats zie ik de blauwwitte ruitjes van zijn hemd bewegen op het perron. Zou hij weten dat er ook een NS-bus klaarstaat die hem dichter bij Amersfoort kan brengen? Misschien past de fiets in het gangpad. Hij is mans genoeg en ik rijd weg. Maar ik zou best op een thee willen trakteren om te horen hoe het afliep.

Vrijdag 10 Mei, zo rond de klok van halftwaalf ontmoeten wij elkaar in de chaos die ontstaan is door een aanrijding bij Driebergen-Zeist. Door een medewerker van NS op station Utrecht Centraal worden we beiden richting bussen geleid die ons afzetten in Driebergen, met al onze bagage. Jij met een grote reistas en ik met mijn zwarte koffer. Je neemt schuin voor me plaats in de NS-bus en valt al vrij snel in slaap. Ik was blij verrast toen we in Driebergen nog aardig wat tijd hadden om te wachten, en ik nog even kon genieten van de aanblik van jouw rust, je lieve gezicht en je blonde haar…

Op maandagochtend 8 april was er enig oponthoud door een verstoring tussen Haarlem en Leiden. Op station Heemstede-Aerdenhout zat ik te wachten in de stationshal op het (enige) bankje. Jij kwam binnen en we hadden direct oogcontact. Jij: ongeveer 1,70 m., bruine ogen en bruin haar. Dit was rond 10:45 uur. Na wat bellen en rondlopen ging je naast mij op het bankje zitten. We keken elkaar af en toe aan en we glimlachten leuk naar elkaar. Je vertelde dat je naar Alkmaar onderweg was. Even later kwam een oudere mevrouw tussen ons in zitten, nog steeds bleef het oogcontact in bescheiden vorm bestaan.
Op een moment gingen de treinen weer vertrekken, jij richting Haarlem en ik richting Leiden. We stonden tegenover elkaar op het station, gescheiden door de sporen. Vlak voor jouw trein eraan kwam wees je ernaar en zwaaide je nog heel schattig. Ik hoop je nog een keer tegen te komen op station Heemstede-Aerdenhout!

Jij was ravissant. Eigen stijl. Ik bleef nog even aan jouw kant zitten, toen de passagier tegenover mijn kompaan was vertrokken. Wij praatten in de stiltecoupé. Jij hielp ons vlak voor je uitstapte nog even Delft te plaatsen. Het was nog lang nagenieten.

Toen ze koud was uitgestapt klapte de vuilnisemmer, die ze in een doorzichtige plastic tas bij zich droeg, met een enorm harde klap tegen de trottoirtegels van het perron van Den Haag Centraal. Haar hond - een lichtbruine, poedelachtige, getrimde viervoeter met een staart - schrok zich een hoedje. Net als veel reizigers. Haar beide medepassagiers - een middelbare vrouw en een tiener - lachten luid. Schaterden. Net als zij zelf. Toen ze zichzelf hadden herpakt vervolgden zij hun weg naar de uitgang. In die ruim honderd meter bleef ze mijn aandacht trekken: deze mooie meid (35?) met haar volle bos middellang, blond haar, haar open gezicht en die brede glimlach. Slank, circa 1.75 meter lang en die dag gestoken in een grijsblauwe broek en dito stoer jack. Ik hoorde tijdens de wandeling dat de oudere vrouw iets zei als “… dan kun je straks lekker in je nieuwe huisje trekken”, of woorden van gelijke strekking. Aan het eind van het perron namen de drie innig afscheid van elkaar. De blondine kuste haar reisgenoten vaarwel en keek mij - over de schouders van de vrouwen - met grote kijkers en tot twee keer toe indringend aan. Vergezeld van die opvallende, brede lach. En het leek alsof ze wilde zeggen: “Ik jou ook..” Als vanzelfsprekend blikte ik (kale kop, donkerblauwe houtje-touwtje jas, blauwe spijkerbroek, bruine laarzen met het bont van de tong naar buiten geslagen en ietsje ouder dan zij) langdurig terug. Mijn hartje sloeg een paar keer over en ik voelde me ‘du moment’ en ook daarna nog oprecht gevleid. Uiteindelijk zag ik haar weglopen in de richting van het verbouwde Babylon. Op dat moment sloeg mijn steenrijke fantasie finaal op hol… Maar zou het - om te beginnen - niet al geweldig zijn als ik met haar een kop koffie kan drinken op een (zonnig) Haags terras - ook mijn woonplaats? Of eindigt deze vluchtige, maar memorabele ‘encounter’ als in de laatste strofe van het welbekende liedje “You’re beautiful” van James Blunt? Ik hoop met heel mijn hart van niet!

Ik kon je af en toe even bekijken en jij keek terug: vlinderachtig meisje/vrouw met heel lang haar, groene ogen, een heerlijk geurtje, zwarte jas en legerprint shirtje, beetje volslank, niet zo lang en allemaal ringetjes om je vingers. Je was schilderachtig mooi. Ik vond het jammer dat ik niet de moed bijeen kon rapen om even een praatje met je te maken. Ik, jongensachtige man, veel zwarte krullen, blauwe ogen, zwart colbertje en een zilveren armband. We zaten op zondag 5 mei tegenover elkaar in de trein van Amersfoort naar Amsterdam rond 13.30 uur. In Amsterdam stapten we allebei uit en verdween je uit mijn gezichtsveld. Zullen we een keer samen naar het Rijksmuseum? Dan kijk ik vooral naar jou.

Op 25 april om 13:40 uur nam ik de trein van Lelystad naar Duivendrecht. Jij: blond haar, roze jasje en schoenen met kleine bloemetjes erop. Je glimlachte de hele reis. Naar mij, of omdat je iets leuks aan het luisteren was. Ik: zwart haar en rood vest. Ik was een Spiderman comic aan het lezen. En ondertussen keek ik naar jou. Eenmaal aangekomen op Duivendrecht ging jij helaas richting Amsterdam en ik richting station Amsterdam Bijlmer. Toen we beide op het metroperron stonden, zwaaiden we nog naar elkaar. Ondertussen heb ik tijdens dit schrijven dus spijt dat ik geen hallo heb gezegd en een praatje heb gemaakt. Mocht je dit toevallig lezen: wie weet tot ziens!